و برخى ديگر عذاب آنان را آبى سياه رنگ دانسته‌اند كه بر روى زمين جارى شد و آنها را نابود كرد . در اين خصوص مىگوئيم : خروج آب سياه بر سطح زمين از علامات غضب الهى است و در همين دوران آب سياهى در شهر قم جارى شد كه باعث ويرانى بسيارى از خانه‌ها گرديد و افرادى كشته شدند و در نهايت كانالهايى ساخته شد و آن آب را به بيرون از شهر هدايت كردند . در حديثى از امام صادق ( ع ) نقل شده : از علامات فرج براى اهل قم اين است كه آبى بر سطح زمين جريان مىيابد و مراد از فرج ، خروج حضرت قائم ( عج ) است و هر آينه چنين آبى در شهرهايى چون شيراز و غيره جارى شده و موجب ويرانى خانه‌ها و هلاكت اهل آنجا گرديده ، امّا بعد از مدّتى تسكين يافته و مردم از آن آسوده شدند . ( علل الشرائع ) با استناد به ابو بصير مىنويسد : به امام باقر ( ع ) عرض كردم : آيا رسول اللَّه ( ص ) از بخل به خداوند پناه مىجست ؟ فرمود : آرى در هر صبح و شام ما نيز از بخل به خداى متعال پناه مىبريم ، خداوند مىفرمايد : ( هر كس بخل نفسانى خود را نگه دارد ، ايشان رستگارانند [ 1 ] ) و من هر آينه تو را از عاقبت بخل باخبر مىسازم ، همانا قوم لوط مردمى بودند كه بسيار نسبت به غذا بخيل بودند و امساك مىنمودند و در نتيجهء اين كم خوردن بيماريى در فروجشان پيدا شد ، گفتم : پس از آن چه شد ؟ فرمود : قريهء قوم لوط در راه عبور كاروانها بود و آنها در شهر اين قوم فرود مىآمدند و قوم لوط از آنها پذيرائى مىكردند ، امّا وقتى تعداد اين مسافران زياد شد ، از پذيرايى آنها به تنگ آمدند ، دچار بخل و پستى و لؤم شدند و اين بخل آنها را وادار كرد كه هر كس كه مهمان آنها مىشد ، بدون اينكه شهوتى نسبت به او داشته باشند او را مورد لواط قرار مىدادند و مفتضح مىنمودند ، تا اينكه در اثر اين عمل از تعداد مهمانانى كه بر آنها وارد مىشدند ، كاسته شد و امر پليد ايشان در روستاهاى ديگر شايع شد و همه در بارهء عمل پليد آنها صحبت مىكردند ، پس بخل آنها را به بلائى دچار كرد كه قادر به دفع آن از خويش نبودند و پس از آن مرتب مرتكب اين

--> [ 1 ] سوره حشر ، آيه 9 .